تبلیغات
gozaran - شعری از فروغ فرخزاد.3
منوی كاربری

این وبلاگ را صفحه خانگی خود كن !    به مدیر وبلاگ ایمیل بزنید !    این وبلاگ را به لیست علاقه مندی های خود اضافه كنید !

پیغام مدیر : به شما كاربر گرامی سلام عرض می كنم . امیدوارم در این وبلاگ دقایقی خوبی را سپری كنید . برای آگاهی از امكانات این وبلاگ خواهشمندم كه تا آخر صفحه این وبلاگ را مشاهده نمایید .

نظرسنجی
آدرس های دیگر
صفحات وبلاگ
لینك به ما / لوگوی دوستان
لینك به ما


لوگوی دوستان

آمار وبلاگ
امروز :

بازدید های امروز :

بازدید های دیروز :

كل بازدیدها :

كل مطالب :

كل نظرات :

ایجاد صفحه : - ثانیه

چهارشنبه 14 شهریور 1386
شعری از فروغ فرخزاد.3
(عصیان)                             
هواز.پاییز1333  
بر لب هایم مزن قفل خموشی                                      که در دل قصه ئی ناگفته دارم
ز پایم باز کن بند گران را                                                 کز این سودا دلی آشفته دارم
بیا ای مرد, ای موجود خود خواه                                     بیا بگشای درهای قفس را
اگر عمری به زندانم کشیدی                                        رها کن دیگرم این یک نفس را    
منم آن مرغ,آن مرغی که دیریست                                به سر اندیشه پرواز دارم
سر و دم ناله شد در سینه تنگ                                     به حسرتها سر آمد روزگارم
به لب هایم مزن قفل خموشی                                     که من باید بگویم راز خود را  
به گوش مردم عالم رسانم                                           طنین آتشین آواز خود را
بیا بگشای در تا پر گشایم                                             بسوس آسمان روشن از
شعراگر بگذاریم پرواز کردن                                           گلی خواهم شدن در گلشن شعر
لبم با بوسه شیرینی از تو                                            تنم با بوی عطر آگینش از تو
نگاهم با شرر های نهانش                                           دلم با ناله خونینش از تو
ولی ای مرد,ای موجود خود خواه                                 مگو ننگ است این شعر تو ننگ است
بر آن شوریده حالان هیچ دانی                                    فضای این قفس تنگ است,تنگ است
مگو شعر تو سر تا پا گنه بود                                         از این ننگ و گنه پیمانه ای ده
بهشت و حور و آب کوثر از تو                                        مرا در قصر دوزخ خانه ای ده
کتابی,خلوتی,شعری,سکوتی                                    مرا مستی و سکر زندگانیست
چه غم گر در بهشت ره ندارم                                       که در قلبم بهشتی جاودانی است
شبانگاهان که مه میرقصد آرام                                     میان آسمان گنگ و خاموش
تو در خوابی و من مست هوس ها                                تن مهتاب را گیرم در آغوش
نسیم از من هزاران بوسه بگرفت                                 هزاران بوسه بخشیدم به خورشید
در آن زندان که زندانبان تو بودی                                     شبی بنیادم از یک بوسه لرزید
بدور افکن حدیث نام ای مرد                                         که ننگم لذتی مستانه داده
مرا می بخشد آن پروردگاری                                         که شاعر را دلی دیوانه داده
بیا بگشای در تا پر گشایم                                             بسوس آسمان روشن شعر
اگر بگذاریم پرواز کردن                                                  گلی خواهم شدن در گلشن شعر

 
نوشته شده توسط MANDANA ساعت 07:09 ق.ظ موضوع مطلب :‌ شعر =poem ,

ویرایش شده در - و ساعت -

لینك ثابت | نظرات ()


This Template Designed By Theme.MihanBlog.Com And Davood Jafari